zaterdag 22 april 2017

Werkzame dagen


Weer bijna een week voorbij waarin amper is getraind, maar wel veel is gebeurd. Maar of deze nu zo 'blogwaardig' zijn.... Toch morgen maar meedoen aan De Lenteloop...

Na het dagje Duinrell op dinsdag volgde een woensdag waarop mijn vrouw jarig was maar dat werd niet echt gevierd. Met zwager en (schoon)zus moesten wij de woning van mijn - naar Drenthe verhuisde - schoonmoeder 'rippen' omdat het schoon en kaal moest worden opgeleverd: alles moest er uit. meubilair, apparatuur, gordijnen, vloerbedekking - ook de vaste - en.... nou ja, alles. Een groot deel van de inboedel werd op donderdagavond op straat 'bij het grootvuil' gezet. Een ander deel verhuisde naar dankbare surinaamse buren, die bijna alles wel konden gebruiken. Vandaag gaan we - met zwager en een van zijn zonen - het laatste deel inladen, dat gaat allemaal mee naar Drenthe.

Deze week heb ik ook een rugzak met daarin een dure fotocamera en mijn portemonnee inclusief alle pasjes laten liggen in de bus. Toen ik daar twintig minuten later achter kwam, heb ik - met dank aan zwager die mij een zetje gaf - onmiddellijk bij het dichtstbijzijnde busstation navraag gedaan, maar helaas was niets gevonden en ook naderhand leverde herhaaldelijk checken bij HTM en online bij gevonden voorwerpen niets op. Shit happens. Dus moest er van alles geregeld worden: giropas blokkeren, ID-kaart aanvragen - snelste mogelijkheid was donderdag bij Stadsdeelkantoor Escamp, ik moest nog snel op en neer op de fiets, had geld bij me maar er kon alléén met pin worden betaald en mijn pasje had ik direct laten blokkeren. Kon wel het pasje van mijn vrouw gebruiken dus moest in allerijl worden opgehaald.

Op woensdagavond zijn we voor de verjaardag van mijn vrouw uit eten gegaan bij Bistro Berg en Dal. Evenals de vorige keren was het er gezellig en goed. Donderdag hebben we - na een dag vol verhuisactiviteiten - bij een toko in de Appelstraat een gevarieerde indische maaltijd gehaald en naderhand tussen de verhuisdozen verorberd. Donderdagochtend trouwens ook nog even hardloopschoenen gekocht voor zwager Wim bij Zier Running, dat is bijna een jaarlijks ritueel aan het worden. Wel leuk, zelf heb ik nog genoeg schoenen maar ben wel weer aan verversing toe. Komt later wel.

Gisteren was een 'vrije vrijdag' waarbij ik 's ochtends toch nog puf genoeg had om naar het krachthonk te gaan. Alleen Wim Hartman was aanwezig, dus we konden het gebruikelijke schema op relaxede wijze afwerken.

Het was trouwens best druk op en rond de atletiekbaan, veel kinderen, in Mondriaan-jacks geklede begeleiders en overal speeltoestellen zoals springkussens. Een en ander hield verband met de zogeheten Koningsspelen. Alle basisscholen van Nederland doen daaraan mee.


Voor de rest nog wat gewandeld en met mijn pocketcam - die heb ik nog - de voortschrijdende bloei van een en ander vastgelegd, zowel in eigen tuin als in de duinen. Want het mag dan fris zijn voor de tijd van het jaar, de natuur lijkt zich daar in onze regio weinig van aan te trekken.


dinsdag 18 april 2017

Geen paas-rel, wel duinrell...


Geen sportieve evenementen dit weekend, de verkoudheid heeft er flink ingehakt.

Wel waren wij gistermorgen, op tweede paasdag, klaar voor een fietstochtje richting Clingendael, toen onze dochter belde: of wij zin hadden om naar Duinrell te gaan. Tuurlijk, vooral ook leuk voor kleindochter Chloë en als rechtgeaarde grootouders zeg je daar geen nee tegen.

In december was ik ook in Duinrell, al was dat toen om meer sportieve redenen, namelijk deelname aan de Duinrellcross. Het attractiepark was toen nog niet open. Gisteren wel en - zoals niemand zich zal verbazen - was het op deze tweede paasdag behoorlijk druk. Bij aankomst bleek het parkeerterrein vol en verwezen jongens met hesjes ons naar parkeergelegenheid anderhalve kilometer terug. Dat werd dus een stukje lopen naar de ingang.

Het is ook droog gebleven, er was meer zon dan verwacht als was de wind ijzig koud wat vooral op beschaduwde plekken en tijdens bewolkte momenten goed merkbaar was. Had toch beter mijn winterjack aan kunnen trekken. (Luister ik eens een keer niet naar mijn vrouw, heeft zij weer gelijk ;-)).


Wat ons - naast de hoge toegangsprijs - vooral opviel was dat sommige attracties wel aan een 'update' toe zijn. Dat geldt zeker voor de Play Kwek Show (kikkershow naar voorbeeld van de soundmixshow van Henny Huisman) met oubollige poppen en muziek in jaren tachtig stijl. Maar de allerkleinsten zullen het best leuk hebben gevonden.

Dat gold zeker voor de andere attracties zoals de speeltuin, de trollentrein, de trampolines en de vele locaties waar je iets kunt eten en/of drinken.


's Avonds gingen we uit eten bij café-restaurant Franklin aan De Valkenboslaan. Dat bleek een goede keus, een gezellige tent met een beetje 'bistro-achtige' uitstraling en dito sfeer. Het eten was meer dan prima en er is een ruim assortiment aan drankjes waarvan de prijs weliswaar aan de hoge kant was. De bediening was top, vriendelijk en attent, aardige dames. Niet bij uitstek een restaurant om met kinderen heen te gaan - we moesten zelf een kinderstoeltje meenemen - al was Chloë zeker niet onwelkom. Maar zij is dan ook een rustig en lief kindje, dat scheelt.


zaterdag 15 april 2017

Naar de bollen!


Naar de bollen

Tekst: Jacques van Tol Muziek: Louis Davids (1933)

Wanneer de bollen bloeien in hun wondertere kleuren
En zoetbedwelmend geuren
Daar ginds bij Hillegom
Dan zegt Moe: “Pa, de bloemenvelden maggen we niet missen”
Maar Pa bromt: “Ik ga vissen
Wat zie je aan zo’n blom”
Na enige discussie komt er een echtelijke wrijving
Ma wenst hem een verstijving
Of ‘n taam’lijk dik gezwel
Pa snapt het niet direct
En staat eerst wat verwonderd
Zegt dan: “Ben je be…reid schat”
En daar gaat het heele stel

refrein:

    Naar de bollen
    Naar die prachtige bollen
    Waar je sprakeloos geniet
    Van de kleuren, die je ziet
    Naar de bollen
    Die heerlijke bollen
    Want die zie je maar eenmaal in het jaar 



Men ziet de cavalcade in een moterbussie stappen
De kind’ren ginnegappen
En deinen heen en weer
Ma trapt een mag’ren heer
Die z’in de bus passeren moeten
Een beurs plekkie in z’n voeten
En lispelt: “V’rekskuzeer”
“Marietje”, zegt Ma, “Zit niet aldoor in je neus te pulken”
Het kind gaat aan het bulken
En Pa vermaant z’n vrouw
“Dat jij ‘t niet gracieus vindt
Het is je eigen neus, kind
Ze pulkt toch niet in die giechel van jou” 

refrein


Bij ‘t dolen door de velden slaakt Marietje plots’ling kreten
“Een slang het me gebeten
Ik ga het hoekie om”
Ma zegt: “Het is een fietsband, leg niet zo gemeen te janken
Dat he’ j’ aan j’ vaar te danken
Die wou toch naar Hillegom”
Ze peinst over een frontaanval, gevolgd door ‘n tatouage
Zegt iets over een blamage
Zo’n dikke dronken os
Pa zegt: “Oud fregat
Wat let me of ik nek je”
Draait onder dat gesprekje
Een paar ledematen los

refrein


Meer foto's van onze mooie bollenvelden staan hier!



Maar het bleef niet bij Hillegom en de bollen, iets eerder deze dag was ik in de Hortus Botanicus in Leiden. Ook daar staat nu veel in lentebloei. Het was er erg druk trouwens. In het winkeltje van het bezoekerscentrum kocht ik nog wat voor 'thuis' (plakplaatjes van zangvogels, kruidenthee en zonnebloempitten). Hieronder enkele foto's van de Hortus op dit moment, meer foto's staan hier.


vrijdag 14 april 2017

Goede Vrijdagzaken...

Een rare dag, waar vooral de dreigende oorlog tussen de VS en Noord-Korea het nieuws domineerde. Van het wereldnieuws word je niet vrolijk, dus als simpele burger kan ik mij maar het beste bezig houden met de 'eigen kleine dingetjes'.

Zo was daar op deze Goede (nou ja) Vrijdag een complete live-registratie van de Matthaüs Passion met Reinbert de Leeuw. Op TV (Nederland 2). Al eerder had ik in het Filmhuis een documentaire van Cherry Duyns gezien met een aanstekelijk gepassioneerde De Leeuw, zie ook hier. Gisteravond werd deze docu ook door de VPRO uitgezonden. Je hoeft geen liefhebber van klassieke muziek en/of de Matthaüs Passion te zijn om meegezogen te worden in Reinbert de Leeuws ontroering, ontzag, liefde, zeg maar rustig geobsedeerdheid voor Bachs magnum opus.

Vanmiddag kon het Nederlands Kijkerspubliek zien wat De Leeuw er met zijn mensen van gemaakt had. Het werd een mooie, rustig-intieme, 'gedragen' uitvoering van de Passion met prachtige solisten, een mooi koor en een prima orkest. En een concertmeester (De Leeuw dus) die helemaal in de muziek opging. Eigenlijk niets op aan te merken dus. Drie uur lang genieten op de bank.

Toch raakte het mij niet zo als anders. Dat kan aan mij liggen, zeker. Maar soms was het ook aanwijsbaar. Met name het slotkoor, dat voor mij mèt het openingskoor en de aria 'Erbarme Dich' - met die schitterend meanderende violen - tot de ontroerendste momenten van de MP behoort, werd wat mij betreft iets te traag gespeeld. Daardoor bleef de ontroering ditmaal bij mij uit. Ik ben absoluut geen 'kenner' maar toch vind ik dat het slotkoor 'Wir setzen uns in tränen nieder' - ondanks de droeve inhoud - ook iets in zich moet hebben van 'een nieuwe lente en een nieuw geluid'. Hoe paradoxaal ook, het bijna opgewekte slotkoor in uitvoeringen van bv. Ton Koopman, bezorgt mij meer kippenvel.

Vijf jaar geleden woonde ik in Utrecht een uitvoering van de Matthaüs Passion bij door De Nieuwe Philharmonie onder leiding van Johannes Leertouwer. Dat was in de Jacobikerk. Ik heb vanaf de plek waar ik zat nog een stukje 'slotkoor' opgenomen (begint bij 01:35). Ik plaats het hierbij.



Voor de rest: nog gelopen? Ja, gisteren - donderdag dus, daags na de coopertest - heb ik een moeizaam duurloopje van 80 minuten bruto afgewerkt, waarbij onder andere de duinen en het strand zijn betreden. Maar makkelijk ging het niet. En op het moment dat ik deze woorden inklop, is het snotteren en hoesten geblazen, dus flink verkouden. Kennelijk zat het gisteren al in mijn benen.

En vanmorgen nog even het krachthonk bezocht, waar drie oudere heren - Menno, Arie en ik - gezelschap kregen van twee jonge dames, Esther Dankwa en Ilse Knijnenburg. Zij behoren tot de beste sprintsters van onze vereniging, sterker: Esther heeft in het verleden al eens deelgenomen aan de Olympische Spelen. Menno kreeg met zijn 93 jaar - wat je overigens niet zou zeggen - nog aanwijzingen over hoe hij zijn buikspieroefeningen het beste kon uitvoeren. Gratis trainingsadvies van een Olympische atlete, Menno is een bevoorrecht mens...

donderdag 13 april 2017

Coopertijd!

Lekker pittig groepje ('The High Fives') klaar voor een rappe coopertest
Wat vliegt de tijd! Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat de aloude coopertest in ere werd hersteld. Dat wil zeggen, bij onze vereniging Haag Atletiek. Dit op initiatief van en met dank aan Jan Passchier, die zich vanaf dat moment (maart 2012) intensief heeft bezig gehouden met de organisatie, bijgestaan door onder anderen Boudewijn, Frank, Frits, Henk, Pierre, Hizkia en Michel.

Veel langer geleden - zeg in de jaren zeventig/tachtig van de vorige eeuw - was het Joop Teljeur, de welhaast legendarische organisator van prestatielopen en coopertesten in de regio Den Haag, die met zijn team (onder wie zijn echtgenote) de coopertesten bij 'Haag' (toen nog V&LTC) organiseerde. Je had toen van die boekjes, vergelijkbaar met de trimloopboekjes, waarin iedere keer nadat je een coopertest had gedaan de resultaten werden aangetekend.

Ook de heer Carel Knoester zette zijn beste beentje voor...
Echter aan alle mooie dingen komt een eind, totdat Jan P. cs. vele jaren later de draad van de Coopertesten weer oppakte. Dat was in maart 2012. Aanvankelijk viel het enthousiasme om deel te nemen wat tegen, maar inmiddels maken deze 12-minuten sessies deel uit van het trainingsprogramma en zijn bepaalde series al ruim van tevoren volgeboekt.

Gisteren (12 april) was de eerste van zes coopertesten die dit jaar worden georganiseerd. De volgende is op 3 mei, daarna is er nog een op 7 juni, 9 augustus, 6 september en 4 oktober, allemaal op een woensdag.
Joop Teljeur en Dick Passchier in 2012

Zelf deed ik mee aan de allereerste serie: vanwege lichtelijk 'lappenmandachtige' verschijnselen (verkoudheid) had ik mij vrij laat ingeschreven maar er waren nog wat 'gaatjes' over. Om kwart voor zes was ik al bij de club, waar ik mijn startnummer kon ophalen.

Nu had ik mijn wedstrijdschoentjes meegenomen, tenminste dat dacht ik. Lekker licht, geen demping, dat scheelt toch gauw zo'n tien meter, misschien wel meer. In de kleedkamer bleek echter dat ik twee verschillende schoenen van nagenoeg dezelfde kleur had meegenomen.

Suf, nou ja, dan maar op mijn logge trainingsschoenen, mijn hoka's. Die eerste groep die om 18:30 uur van start ging, bleek nogal gevarieerd van samenstelling: een stuk of wat jonge maar wel rappe kinderen, een pittig doorlopende groepsgenote (Patty) en enkele oudere heren waar ik mijzelf uiteraard ook toe reken.

Ik ging in een relatief rustig tempo de eerste ronde in - mede op aanraden van een aantal leeftijdgenoten die mij te enthousiast voor mijn jaren vinden - en dat ging goed, 1'55'' op de eerste 400 meter. Desondanks kon ik dat tempo van lieverlee niet helemaal vasthouden en hield het voor mij bij 2386 meter op.  Geen reden tot klagen, vorig jaar behaalde ik bij de eerste coopertest ook dat resultaat, maar later in het jaar haalde ik 2511 meter. Ook dat is niet te vergelijken met de ca. 3300 meter uit mijn jeugd, maar ik ga wel proberen om de volgende keer (2 mei dus) wat meters aan het resultaat van gisteren toe te voegen.



Later - nadat ik mij had gedouchd, omgekleed en van een heerlijk bord pasta had genoten (met dank aan Cor van der Geest) - heb ik nog even staan kijken naar de verrichtingen van enkele groepen, waaronder groep 5.  Een fikse afvaardiging van die 'Wim Hartman' groep (inclusief hemzelf) was van de partij, alsook een aantal 'snelle jongens' van AV Sparta.

Weer later ging ik kijken bij een aantal lopers van de groep 'Henk Kop' maar toen was het te donker om foto's te maken.


Op deze site staan de resultaten van de lopers op de coopertesten van de afgelopen jaren. Dus ook die van deze frisse woensdagavond, waarbij er trouwens aardig wat wind stond. Overigens heb ik niet de indruk dat dit veel invloed heeft gehad op de resultaten van de lopers.

zondag 9 april 2017

Marathon Rotterdam aan de zijlijn


Ditmaal niet veel tekst, omdat de foto's voor zich spreken. 's Middags stond ik ongeveer een kilometer voor de finish van de Marathon van Rotterdam lopers op te wachten. Uiteraard staan er op mijn foto's veel leden van Haag Atletiek, om de simpele reden dat ik hen (her) ken of heb gereageerd op het geel-groen van onze clubkleding.


Ook professionals onder wie Jeroen Tibbe waren van de partij. Jeroen zal honderden, zo niet duizenden foto's hebben gemaakt. Ik heb een aantal lopers en loopsters gemist, hetzij omdat ze al voorbij waren òf omdat ze nog onderweg waren - of ik heb ze niet opgemerkt - maar die zullen hoogstwaarschijnlijk wel door Jeroen op de plaat zijn gezet.

Wat mij opviel was dat er weinig uitgeputte lopers waren, ondanks de waarschuwing vooraf dat het warm zou worden. Volgens mij heeft het overgrote merendeel 'netjes' de streep gehaald en daarmee een prestatie van formaat neergezet.


Ik was overigens NIET de enige supporter bij genoemd 41 km punt, wat uit bovenstaande foto's moge blijken.

Hoogtepunt voor veel lopers: de Marathon van Rotterdam



Marathonnetje zoet, geeft ditmaal geen witte hoed. Integendeel, april zal zich vandaag, tijdens de grootste marathon van ons land, van zijn warmste kant laten zien.

Voor toeschouwers zoals ik zal dat veel minder problematisch zijn dan voor de helden die wel weer voor de monsterafstand van 42 kilometer en 195 meter gaan. Alhoewel dat voor een echte ultraloper niet meer dan een trainingsloopje is. Alles is relatief.

Hoe dan ook: alle deelnemers VEEL SUCCES!! Dat geldt zeker voor mijn groepsgenoten Sandra, Sanny, Sonja, Ana en Ilja. Het hemd is immers altijd nader dan de rok...

Het moge duidelijk zijn: de dames vormen 'het sterke geslacht' in groep 7. (Ja dames, niet alleen in groep 7, ik weet het...).

Zelf heb ik mij rustig gehouden de laatste dagen, dat wil zeggen niet veel meer gedaan dan anders: driemaal krachthonk, op woensdag en vrijdag. Op woensdagavond ook nog eventjes, het krachthonk zat toen vol jonge atleten die met veel enthousiasme en allesbehalve geruisloos setjes van 95, 100 en zelfs 120 kilo naar boven (bank)drukten.

Hardlopen ging moeizaam de afgelopen week. Na de vijf kilometer timetrial bij de Hague Road Runners, zat er niet veel fut meer in lijf en vooral benen, moest duidelijk herstellen. Woensdag wel een stukje voor mezelf gelopen maar dat mocht geen naam hebben (amper drie kwartier zonder tempowerk), donderdag twintig minuutjes en gisteren - zaterdag - ruim een uur. Veel pit zat er echter niet in. Wel gek, omdat het vorige week juist de goede kant opging. Maar goed, we lopen nog en dat is niet voor iedereen van mijn leeftijd vanzelfsprekend.

Daarnaast nog wat gewandeld en mij een beetje bezig gehouden met 'het groen', waarnaar in deze periode alle aandacht uitgaat. Vanmiddag weer even een kijkje genomen in de heemtuin. Er waren zowaar al vlindertjes, zoals de gehakkelde aurelia, het bonte zandoogje en een enkel witje. Daarna even gesnuffeld in het naburige tuincentrum Ockenburgh: twee kattenstaarten en wat mest gekocht voor de afgelopen week geplante kruisbes- zwarte bes- en frambozenstruik.


Een marathonloper ben ik nooit geweest, laat staan een goede, al kon ik in de jaren tachtig aardig meekomen met ooit een snelste tijd van 3 uur en 1 minuut. Nooit onder de drie uur gekomen. In mijn weblogtijd (van 2004 tot heden) heb ik er slechts twee gelopen, in 2006 in Parijs - wat best makkelijk ging eigenlijk, in 3 uur 54 minuten) en in 2009 liep ik mijn elfde, tevens laatste, marathon in Rotterdam in 4 uur en 16 minuten. Vond het wel mooi zo. Gewoon een beetje supporten aan de zijlijn is ook mooi. Nooit meer een marathon dus? Zeg nooit nooit maar 'misschien' klinkt ook weer té veelbelovend.