zondag 17 december 2017

Tweemaal Delftse genoegens


Dit weekend twee keer Delft bezocht. Zaterdag 'zomaar', om iets van de kerstsfeer te proeven. En van de Glühwein, waarvan ik een bekertje kocht bij een van de houten kramen aan de Grote Markt.


Maar dat was meer een 'tussendoortje' om niet de hele dag thuis te bakken, wat in deze periode zomaar kan gebeuren.


Zondagmorgen wederom naar Delft, maar nu voor een loopje bij AV '40. Dus met de OLA-wagen (Oude Lullen Auto) of, zo u wilt, met de Zola-wagen (Zeer  oude etc. ., maar dan zonder Emile) van Jan Wierenga meegereden. Verdere medepassagiers waren Jan Groeneveld en Paul Wobbe.

De zon scheen naar hartelust en het was zo goed als windstil, dus eigenlijk gewoon lekker weer. En dat voor 17 december. Wel werden de lopers door de dames achter de inschrijftafel gewaarschuwd dat het parcours hier en daar behoorlijk glad kon zijn. Vooral op sommige bospaden en op bruggetjes.

Behalve voornoemde jongens (..) waren ook andere clubleden aanwezig onder wie Michel en Hizkia, Pierre Tissot, Paul Kruijssen en Paul Versteegh. En de jongste en snelste van het stel, Jim Hoft. Hij was de enige van ons clubje die 15 km liep, wat hem net niet onder het uur lukte. Desondanks een heel knappe tijd gezien de omstandigheden. Andere keer onder dat uur! Een aantal koos voor de 10 kilometer, zelf had ik mij ingeschreven voor de 5 km evenals Jan G. en Hizkia

Dat het glad was, hebben we geweten. We zijn wel overeind gebleven, maar soms was het goed uitkijken waar je je voeten neerzette en hier en daar ging het stapvoets, maar zeker niet te lang. Hoe dan ook had ik het gevoel goed en - zeker in het begin - snel te hebben gelopen, waarbij ik met lopers liep die normaliter een stuk voor mij lopen.

Als 34ste kwam ik binnen, net even voor Pierre. De tijd (27'42'') bleek een stuk minder snel dan het aanvoelde, maar niemand liep een echt goede tijd, daarvoor was het teveel 'op eieren' lopen. Daarna nog even (nou ja, een hele tijd) blijven staan om de anderen, die 10 km liepen, op te wachten. Uiteindelijk kon ik beide Paulen nog vereeuwigen.




zaterdag 16 december 2017

Stap in de wereld van de Roaring Twenties!

Op sportgebied heb ik niet veel bijzonders gedaan deze week. Wel een beetje planken, roeien en bankdrukken op woensdag- en vrijdagochtend en drie kwartier hardlopen (nou ja, hard...) op woensdag aan het eind van de ochtend. Over dat half uurtje joggen op dinsdag met wat snellere minuutjes zou ik het eigenlijk niet moeten hebben. Gewoon een rustweekje na de 10 EM Meeuwen en Makrelen over het strand.


Maar ik zou nog terugkomen op mijn bezoek aan het gemeentemuseum afgelopen woensdag. Omdat daar altijd zoveel exposities gelijktijdig te zien zijn, dreigt versnippering. Woensdag ging ik voor de Art Deco expositie die tot en met 4 maart 2018 te bezichtigen is.


Het is een grote en heel mooie expositie vind ik, vooral omdat je door alles wat je ziet een beeld kunt vormen van hoe de westerse wereld er in het begin van de twintigste eeuw uit moet hebben gezien. Kennelijk lag het accent sterk op esthetiek, de mensen - vooral dames - waren mooi gekleed. Kenmerkend waren onder meer de 'charleston look' met bop-kapsels, sigaretten in een pijpje en de mooi geborduurde jurken.


De flamboyante mode-ontwerper Paul Poiret speelt een centrale rol in deze expositie. Niet zo verwonderlijk, want hij was een van de grote vernieuwers van de mode in die tijd. Hij bevrijdde dames van hun korset, ontwierp kimono-achtige mantels en was een meester in het draperen.



Poiret was mode-ontwerper maar beheerste ook andere kunstdisciplines zoals schilderen en sieraden ontwerpen. In feite streefde hij naar een 'totaalkunstwerk'. Hij liet zich ook inspireren door en werkte samen met kunstenaars als Raoul Dufy, Erté, Le Pape, Paul Iribe, Mallet- Stevens en Man Ray. Hij hield van het moderne werk  van Brancun, Delaunay en Kees van Dongen.


Poirets stijl zou van grote invloed zijn op de westerse kunst: niet voor niets wordt hij als de vader van de Art Deco genoemd.

De tentoonstelling bevat mode, toegepaste kunst, schilderijen, beelden, juwelen (Cartier), prenten, fotografie en films. En nog veel meer. Gaat dat zien!




donderdag 14 december 2017

De Ark van Sartore

'Toughie', Rabb's Franjepootboomkikker: uitgestorven
Kijk maar goed, deze groot-ogige kikker is recentelijk overleden. Nou èn zul je zeggen, zo is het leven: je wordt geboren, leeft een tijdje en daarna ga je dood. Dat geldt niet alleen voor mensen, dat geldt voor alle leven. Doodgewoon eigenlijk.

Zeker, dat is zo. Maar in dit geval gaat het om de laatste kikker van deze soort, die het tijdelijke voor het eeuwige heeft ingewisseld. Kortom: deze kikkersoort is nu uitgestorven. Voor zover wij weten natuurlijk maar ga er maar van uit dat dit zo is.

Het is niet de enige diersoort die recentelijk uitgestorven is. Dat geldt ook voor de trekduif. Hieronder zien we het laatste exemplaar, hij is nu opgezet.

Eigenlijk wilde ik het hebben over de ronduit prachtige expositie over Art Deco, want gistermiddag ging ik speciaal daarvoor naar het Gemeentemuseum. Maar daarover op een ander moment. Daarna liep ik namelijk even Het Museon binnen om te kijken of er iets te doen is voor onze kleindochter. Daar stuitte ik op de National Graphic Photo Ark, een project waarbij bijzondere foto's van dieren worden geëxposeerd. Bij nader inzien leek het mij zinvoller om hier eerst aandacht aan te besteden.


De foto's bij dit blogbericht zijn slechts enkele van de 60 portretfoto's die momenteel in het Museon te zien zijn. Fotograaf Joel Sartore had zich zo'n twaalf jaar geleden tot doel gesteld om maar liefst 12.000 diersoorten, die tegenwoordig vooral nog in dierentuinen en aquaria leven, te fotograferen. Hij zit nu aan ruim 7.000 portretten van dieren, die vrijwel allemaal in min of meerdere mate ernstig bedreigd zijn. Sommigen zijn al met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid uitgestorven. Belangrijkste oorzaken zijn de activiteiten van de mens en vooral de ongebreidelde uitbreiding van de Homo Sapiens.


Geen regering die er over peinst om hieraan door maatregelen een halt toe te roepen. Integendeel, er moeten steeds meer, meer, meer mensen komen, desnoods door 'omvolking' om de vergrijzing tegen te gaan en de economie - met vooral veel materiële welvaart! - draaiende te houden. Als dat ten koste gaat van de natuur, dan moet dat maar. Dat vind ik niet, integendeel, maar het is helaas de cynische werkelijkheid van dit tijdsgewricht.

Hierdoor verandert de omgeving waar dieren leven, verdwijnen hele leefgebieden, bovendien worden soorten intensief bejaagd en vallen ten prooi aan illegale handel van deze dieren.




Sartore fotografeerde en fotografeert elke diersoort tegen een zwarte of witte achtergrond. Zo krijgen ze allemaal evenveel gewicht, of het nu een 'onbeduidend' kikkertje is of een machtige olifant. Met dit project wil Sartore mensen inspireren om deze dieren te beschermen.

Sartore met reuzenpier
Ik wens hem veel succes, maar al te vaak wordt de discussie in de kiem gesmoord door zogenaamd 'verstandige' opmerkingen als: "Ach, zolang er leven op aarde is sterven er dieren uit, maar er worden ook nog nieuwe ontdekt. Dat is de natuur". Ja, dus? Nog nooit ging de teloorgang zo snel, sterker nog: van de sterk bedreigde diersoorten die Sartore een paar jaar geleden nog fotografeerde, wordt een aantal inmiddels als geheel en al uitgestorven beschouwd.



Sartore noemt zijn project heel toepasselijk 'De Photo Ark'. Hiermee wil hij zijn steentje bijdragen aan het stoppen of op zijn minst vertragen van de wereldwijde achteruitgang van de biodiversiteit. Daartoe bezocht hij wereldwijd meer dan 250 dierentuinen, aquaria en dierenopvangcentra.

Aanvullend op de getoonde foto’s worden er ruim 5000 foto’s geprojecteerd. Bij elk portret in de tentoonstelling wordt de status van de soort vermeld zoals deze is vastgesteld door de International Union for Conservation of Nature (IUCN), ’s werelds oudste en grootste internationale milieuorganisatie. Met duurzaamheid als uitgangspunt, onderzoekt de IUCN per soort het risico op uitsterven.

Hoewel het dreigingsniveau per diersoort verschilt, hebben ze stuk voor stuk een belangrijk verhaal te vertellen.

zondag 10 december 2017

10 Years Gone.... Celebration Day!

Het onderstaande is een wat vreemd blogbericht, zeker wat de lay-out betreft. Dat komt omdat het letterlijk een 'copy past' is uit mijn oude (slapende) blog, van een bericht van exact 10 jaar geleden!

Op 10 december 2007 vond namelijk het legendarische laatste concert van de even legendarische rockgroep Led Zeppelin plaats in het O2 theater in Londen. Twintigduizend (20.000!) tickets werden verkocht via een online loterijsysteem. Ruim  een miljoen mensen had zich binnen no time geregistreerd waarna de website van het evenement prompt crashte.

Ik was een van die miljoenen registreerders dus had ik er totaal geen fiducie in dat ik zou worden ingeloot. Maar laat dat nu juist wel gebeuren! Het ticket gold voor twee personen. Mijn vrouw is geen fan en een paar concertvrienden konden niet, maar  mede-redactielid van ons clubblad en Zep-fan Michiel Oosschot hoefde niet lang na te denken. Nou vooruit, tien jaar later nogmaals mijn verhaal. Saillant detail is dat 'Ten Years Gone' een van de beter nummers van Led Zeppelin is...

Onze pelgrimstocht begon maandagochtend. Zelf ging ik met de trein naar Brussel-Zuid, van daaruit met de Eurostar naar Londen. Het is voor het eerst dat ik op deze manier naar Engeland reis en kan alleen maar zeggen dat het uitstekend is bevallen. In Brussel is er ruim de tijd om in te checken en zelfs om nog wat te gebruiken. De Eurostar zelf is een comfortabele trein die door een overwegend licht glooiend landschap rijdt. Het stuk door de tunnel, onder het kanaal door, is relatief kort. Hooguit 20 minuten, niet meer.
In de trein raakte ik het laatste half uur van de reis in gesprek met het meisje dat naast mij zat. Zij vertelde dat zij zich als free lance vertaalster in Londen had gevestigd en met enige regelmaat met de Eurostar van en naar haar geboorteland België reist, waar haar ouders en overige familie wonen. Zij adviseerde mij om voor de metro in Londen een Oystercard te kopen, die kun je opwaarderen en het is een stuk voordeliger dan losse ritten.
Stpancras3Stpancras4St_pancras2Al pratende waren wij snel bij het eindpunt St. Pancras, wat een prachtig nieuw station is en opvallend schoon. Niet geheel onverklaarbaar, want het is pas een maand geleden in gebruik genomen.
Ik nam afscheid van mijn reisgenote en ging met de metro, via de Northern Line, naar London Bridge en van daaruit naar Jubilee, waar het Milleniumdrome o2 is gelegen. Daar had ik afgesproken met club-, reis- en concertgenoot Michiel O. Deze had gekozen voor het vliegtuig vanaf Rotterdam en was al een paar uur in Londen. Onderweg hadden we al een paar maal ge-sms’d en dit ritueel werd hier nog eens dunnetjes overgedaan. Uiteindelijk kwamen we elkaar tegen en gingen we de tickets en de polsbandjes ophalen. Dat ging allemaal opvallend soepel.
O2omgevingO2omg2O2mothershipO2pyramideDaarna naar ons hotel,  een paar haltes verderop met de metro. We hadden een kamer met fraai uitzicht over Victoria Bay. Michiel was wel toe aan een rustpauze want hij had de tijd tussen zijn en mijn aankomst in Londen opgevuld door een lange wandeling langs de Thames te maken.

Hij las de bladen door die ik had meegenomen – Mojo, Revolver en Uncut – waarin uitgebreide artikelen over en interviews met de leden van Led Zeppelin stonden, ik las wat recente krantenartikelen.
IbisMichieluitrustenIbisviewvictoriabayAnderhalf uur later keerden we terug naar het O2 theater. Het plan was om daar iets te gaan eten. Maar dat wilden die 18.000 anderen ook, waardoor je wel drie kwartier moest wachten voordat je ergens kon aanschuiven. Dat zagen wij niet zo zitten dus bestelden wij een pizza ‘to take away’.
Een trap – nee, niet naar de hemel – deed dienst als zitje om het avondmaal te nuttigen. Daarna maar eens kijken waar we naar binnen konden. Tot onze schrik stonden er duizenden mensen in lange rijen te wachten, maar de doorstroming bleek achteraf opvallend snel en efficiënt te verlopen. Opeens stonden we in de zaal, we konden zelfs vrij vooraan gaan staan, pakweg op zo’n twintig meter afstand van het podium.
Moavondmaal
Mowijzijninhal
Harvey Goldsmith, organisator van dit mega-festijn, hield een openingstoespraak, waarbij hij Ahmet Artegun memoreerde. Daarna werd
een korte documentaire over het leven van deze ambassadeurszoon en muziekpromotor in hart en nieren vertoond. Vele artiesten uit zijn ‘Atlantic-stal’, niet in de laatste plaats Led Zeppelin, hebben veel te danken aan deze bevlogen man, die op 82-jarige leeftijd overleed na een ongelukkige val bij een Stones-concert.
Het is dan ook niet toevallig dat heel wat artiesten op deze avond hun medewerking hebben verleend aan dit tribuut-concert, waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Het spits werd afgebeten door ex-Rolling Stones bassist Bill Wyman met zijn Rhytm Kings. Een gezellig en leuk optreden met Keith Emerson (van Emerson, Lake en Palmer) aan de toetsen en een flamboyante Ronnie Tober-achtige blueszanger wiens naam mij is ontschoten. Wij herkenden in het gezelschap ook de bassist en de drummer van YES, Chris Squire en Alan White, en aan de toetsen Georgie Fame. Later voegde zich de jeugdige zanger Paolo Nutini bij hem, Maggie Bell en ook de legendarische zanger van groepen als The Free en Bad Company Paul Rodgers, die uiterlijk nauwelijks veranderd is in de loop der jaren en er nog als een jonge god uitziet. Zowel Nutini als Rodgers zongen voortreffelijk, maar daar kwamen we uiteraard niet voor. Ook niet voor Foreigner, die zonder de oude zanger Lou Gramm – zijn plaats is ingenomen door Kelly Hanssen – optrad. Zij zongen maar één nummer.
GOOD TIMES, BEST TIMES!
Daarna was het wachten op het grote moment. Een moment dat sinds 2011 met de hele wereld kan worden gedeeld, want er is een fantastische DVD-registratie van het legendarische concert gemaakt.

Grappig genoeg was de entrée van ‘s werelds grootste rock-groep (een kwalificatie die na afloop door vrijwel iedereen alleen maar kon worden bevestigd) niet zo overdonderend als verwacht. Eerst zag je zo’n ouderwetse jaren-zeventig tv op de achterwand geprojecteerd waarop je beelden zag van Led Zep uit die jaren, onder andere wanneer ze uit hun privé-jet stappen, in limousines worden vervoerd en in volle stadions optreden. Daarbij een voice-over over de groep die de wereld aan het veroveren is.
De groep beet het spits af met drie degelijk rockende nummers: Good Times Bad Times, Ramble On en Black Dog. Bij het eerste nummer (Goede Tijden Slechte Tijden, inderdaad) dreigde het geluid van Jimmy’s gitaar even weg te vallen, maar dat werd weer snel hersteld. Wat onmiddellijk opviel was het geluidsvolume: de speakers stonden op volle sterkte. Dat beloofde wat… Bij Black Dog raakten de heren op dreef, de Zeppelin kwam een beetje op stoom, of helium liever gezegd.
Daarna kwam het eerste nummer waarbij de dramatische kant en het veelgeroemde ‘licht en schaduw’ van de groep goed tot zijn recht komen, de blues-klassieker In My Time Of Dying. Een van die blues-klassiekers die op een geweldige manier zijn bewerkt en gearrangeerd door Led Zep. Prachtig vooral is die slide-gitaar en de klaaglijke zang van Robert Plant.
De euforie bij het publiek kwam er al aardig in, maar het mooiste moest nog komen. Dat was nog niet het geval bij For Your Life, een nummer van het album Presence, dat Led Zeppelin nooit eerder live speelde. Maar bij Trampled Under Foot en vooral het bezwerende Nobody’s Fault But Mine ging het dak er af. Vooral bij ‘Nobody’s Fault’, weer zo’n geniaal gearrangeerde blues-klassieker met het mitrailleurvuur en de plotselinge ‘stops’ , waarbij drummer Jason Bonham (zoon van de in 1980 overleden John Bonham) bewees een waardige opvolger van zijn pa te zijn.
Daarna volgden de nummers die door hun epische karakter tot mijn persoonlijke Led Zeppelin favorieten behoren. Om te beginnen natuurlijk het prachtige gedragen No Quarter (met theremin), daarna de gepassioneerde blues Since I’ve Been Loving Youen Dazed And Confused, waarbij Jimmy Page tot vreugde van het uitzinnige publiek zijn gitaar bewerkte met de strijkstok. Als vanouds.

/center>
Het applaus van het publiek, inmiddels geheel Dazed and Confused, was nog niet verstomd of het bekendste gitaarintro uit de rockgeschiedenis parelde de zaal in. Uiteraard het intro van dè klassieker Stairway To Heaven. De tijden zijn veranderd, want nu gingen geen aanstekers de lucht in maar lichtgevende mobieltjes. Romantiek anno 2007… Het nummer werd perfect gespeeld, Robert Plant zong het nummer opvallend gevoelvol en goed. Heel wat voor een man die nooit onder stoelen of banken heeft gestoken dat hij het na al die jaren ‘Stairway’ wel een beetje ‘gehad’ had met dat nummer.
Maar hij volbracht het. Nadat het minuten lang durende applaus wat was verstomd, blikte Plant naar boven en riep: ‘HEY Ahmed, we did it!’ Een mooi moment.

Voor menigeen zal overigens niet Stairway to Heaven, maar Kashmir hèt muzikale hoogtepunt van de avond zijn geweest, het majestueuze nummer dat nog voorafgegaan werd door Zeps allerbeste up-tempo nummers The Song Remains The Same en Misty Mountain Hop. Na Kashmir verliet de groep het podium, maar keerde na vijf minuten, geheel naar verwachting, terug voor de toegift. Dat werd een zinderende uitvoering van Whole Lotta Love. Na andermaal terugeroepen te zijn, kwam de tweede toegift, Rock And Roll‘It’s been al long time since we rock and rolled’, inderdaad.
Wat Led Zeppelin altijd zo bijzonder maakte, is niet in woorden te vatten. Het is pure magie, laten we het daarop houden. Dat bleek ook hier weer: de niet te beschrijven chemie tussen het viertal, de samenwerking, het inspelen op elkaar, twee uur en een kwartier vrijwel onafgebroken krijgt het publiek een overdonderende en snoeiharde bak geweldige muziek over zich uitgestort. Op het moment zelf kun je niet veel anders dan het registrerend, maar met ontzag, tot je nemen.
Pas later, na het concert en de dagen erna, komt het verwerkingsproces waarbij je het soms zelfs even te kwaad kunt krijgen.
Zo verging het mij ook in 1969, toen ik Led Zeppelin voor het eerst zag: tijdens het concert liet ik het over mij heen komen, nadien ging het ‘werken’ en kocht ik mijn eerste Led Zeppelin-lp. Het begin van een levenslange liefde.



zaterdag 9 december 2017

Meeuwen- en Makrelenloop 2017: een zware editie



We did it again!

Het zit er weer op, de Meeuwen en Makrelenloop 2017. Dè zwaarste 10 EM van ons land durf ik te stellen. Of deze stelling wetenschappelijk verantwoord is weet ik niet want uiteraard heb ik niet alle tien engelse mijlen die ons land kent gelopen, maar het zou mij niet verbazen als het klopt.


Jaren geleden was het echt een loop voor sterke, door- en door afgetrainde kerels met verweerde koppen en veel snelheid in de gespierde benen, maar de laatste jaren krijgen deze die-hards gezelschap van een groot aantal bevallige (overwegend jonge) vrouwen die wat loopvermogen weinig voor hen onderdoen en hen zelfs overtreffen. Zo ook vandaag.


Het Zuiderstrandtheater is de  (tijdelijke) nieuwe lokatie. Na het startnummer te hebben afgehaald en mijn sporttas onder een tafeltje bij mijn andere groepsgenoten (Berry, Sandra en Sanny) te hebben gezet, ging ik naar buiten om wat in te lopen met Eveline en Henk Moesman. Er stond een stevige wind, best fris maar het was droog. Dat is - tegen de verwachting in - de hele tijd zo gebleven, ook tijdens de loop.


Hoe dan ook was-ie pittig vandaag, de M&M loop, zeer pittig. Nu spreek ik alleen voor mijzelf natuurlijk, maar vooral de acht kilometer 'heen' over het strand - met een stevige zuidwestenwind tegen en veel mul zand - was loodzwaar. Mijn basistempo kwam amper boven duurloop 3 tempo uit en ik werd onderweg naar het keerpunt door menigeen ingehaald. Vooral de laatste kilometer voor het keerpunt leek ik niet vooruit te branden, maar daarna ging het motortje aan en kon ik in een - voor mijn doen - snel, in ieder geval 'lekker', tempo de terugweg aanvaarden.

Foto Sanny Schoon
Nu hadden we de wind in de rug, dat hielp uiteraard. Het tempo kon ik goed vasthouden, want nu was ik het die een aantal lopers inhaalde. Bij de oprit naar de Houtrustweg kreeg ik nog een kort dipje vanwege het klimmen, alsof  ik daar de kracht niet meer voor had. Maar eenmaal bovenaan, was het nog maar een kleine 400 meter naar de finish, die ik na 1:45'09'' passeerde. Dat is maar liefst 9 minuten langzamer dan vorig jaar maar toen waren de weersomstandigheden gunstiger. Ik finishde direct na Jenny Commandeur met wie ik naderhand, na de erwtensoep, een overheerlijk gebakken visje nuttigde.

Hoe het mijn groepsgenoten is vergaan weet ik niet, wel weet ik dat Sandra mij bij het 7 km punt passeerde en flink 'doortrok'. Berry passeerde mij even later ook maar die heb ik op de terugweg weer ingehaald, en Sanny heb ik niet meer gezien. Maar goed, tijden zijn bij zo'n loop niet belangrijk en via FB begreep ik dat iedereen heelhuids de finish heeft gehaald

Het venijn zat in de staart vandaag. Ik was op de fiets gekomen en vanzelfsprekend ging ik op diezelfde fiets weer naar huis. Het is een degelijke GIANT stadsfiets maar al tien jaar oud en hij trapt ontzettend zwaar, er zit geen tempo in. Lijkt dus een beetje op zijn baasje. Dus het was stevig trappen tegen de wind in en mijn handen werden ijskoud. Eenmaal thuis, had ik het helemaal gehad. Ik zeeg op de bank neer maar niet nadat ik mijzelf en mijn eega had getracteerd op warme chocolademelk met slagroom...